نماز مغرب و عشاء را كه خوانديم به راه افتاديم؛ البته درستش اين است كه بگويم به ريل افتاديم؛ چون با قطار عازم تهران شديم؛ نماز صبح را در ايستگاه دامغان خوانديم؛ بعد از آن به تهران رسيديم و بعد از انجام كمي كارهاي اداري به فرودگاه مهرآباد رفتيم؛ نماز ظهر را كه خوانديم، مجدد به راه افتاديم؛ البته شايد بهتر باشد بگويم كه به آسمان افتاديم؛ چون پرواز ما به مقصد جده انجام مي‌شد. نماز مغرب و عشاء را هم در جده خوانديم.

همه‌ي اين‌ها را گفتم تا به اين‌جا برسم كه "ابر و باد و مه و خورشيد و فلك" در كار بودند تا ما نماز صبح را در مسجدالنبي اقامه سازيم؛ پشت خانه حضرت زهرا (س)؛ درست در روز شهادت بانوي بزرگ اسلام؛

خجالت و شرمساري تمام وجودم را در بر گرفته بود. خود را لايق اين‌ همه لطف نمي‌پنداشتم. براي بسياري كه به مدينه منوره مشرف شده‌اند، بين‌الحرمين همان فاصله‌ي كوتاه بين حرم حضرت رسول (ص) و قبرستان بقيع و قبور مطهر امامان معصوم (ع) تداعي مي‌شود؛ اما براي ما مشهدي‌ها، بين‌الحرمين مي‌تواند فاصله‌ي حرم مطهر آقا امام رضا(ع) تا مدينه‌ منوره باشد. نمي‌دانم چرا و به چه علت؛ اما خداوند توفيق عنايت فرموده تا اين فاصله را بپيمايم و اين‌جا دعاگوي همه‌ي دوستان و ملتمسين دعا باشم. يا علي